مراکش

حالا ابرها آمده اند پاره پاره پاره بعضی ها باران می شوند بعضی ها برف بعضی ها دلتنگ

2011-11-25T11:43:00.001-08:00

ای شهید روی چغا سبز

کاش خواهری داشتی

گیرم در سرزمین دشمن

برایت گریه کند

استخوانهات گرم شود

ای چند تکه استخوان روی چغا سبز

شاید آدمی خجالتی بودی

انگشت نمای خلقت کرده اند

بر تپه ای با قلهای پامال

ای غریبه ی روی چغا سبز

گور به گورت کرده اند

کم کم داشتی عاشقآنجا می شدی

تازه

با ریشه ی گم یکبوته بر خورده بودی

حالا بر این تپه

ای هوا اززمین دور

ای جنازه ی روی چغا سبز

شب اول چراغی بر مزارت روشن بود

و نگهبانی

شب دوم هم

شب سوم هم

حالا چراغ را برداشته اند

نگهبان را هم

و تو همان جنازه ی کهنه ای

ای ناشناس روی چغاسبز

مست هر شبه که می آید

عاشقی مضطر که می آید

و دهانی که برای فریاد آمده می آید

اصلا دوستت ندارند

ای دوست ای دشمن روی چغا سبز

دلیجان را خراب کردی

این خرطوم فراری از شاخ آفریقا را

و ابرهایی که از داستانی مصور می آمدند

اما من از تو دلخور نیستم

شاید برادرم را توکشته ای

شاید بچه یشمال باشی

شاید بچه ی جنوب

من هوایت را دارم

و داده ام زنهای فامیل برایت گریه کنند

و داده ام

کسی

گاهی

دلش برایت تنگ شود

ای شهید روی چغا سبز

من خیلی وقت است همه را بخشیده ام

تو هم ببخش

تپه ای نه همچون فیلهای سفید نه همچون هیچ چیز دیگری هیچ چیز هیچ هیچ چیز دیگری

2011-10-10T14:32:00.000-07:00

یکمثلث با دو بال آویزان شاید بهتر استبگویم یک مثلث راحت شاید تعبیر درستش همین باشد وقتی به آنخیره می شوی یک قافله یا یک کاروان میبینی که از سمت چپ مثلث حرکت می کنند بهسمت نوک مثلث و از آنجا سرازیر می شوند روی بال چپ تا بریزند روی جاده ای که برایمن یکی اصلا مهم نیست می خواهد برسد بهکجا برای کاروان هم مهم نیست من بیشتراین قسمت از کاروان را دوست دارم یک دلیجان که یک اسب یا قاطر ـ از اینفاصله خیلی نمی توان مطمین بود یا تشخیصداد که اسب یا قاطر است ـ را به دنبال میکشد تو صیه می کنمصبح خیلی زود یا وقتی که آفتاب دارد مینشیند از نگاه کردن یااگراین کار ازدستتان بر نمی آید دست کم خیلی خیره خیره نگاهش نکنید چون سیل اشک است که پهنایصورت و یقه و آستینتان را خیس می کنند ازروبرو شیارهایی که روی این مثلث افتادهـ بهتر است بگوییم چین هایی ـ آن را شبیهیک خرطوم کرده است خرطومی باز مانده ازیک فیل فقید یا مثل همه دستکارهای قادرمتعال یک خرطوم زنده ی بی صاحبش حالا شباهتخرطوم و خارطوم است که من را می برد آفریقایا کشور خود ساخته ی جاوان شرقی نمی دانم جاوان شرقی با طرح هایی از نقاشی که دوستداشتی آن سالها که زنده بود داستان هایمصوری را که می خواندی او تصویرگری کردهبود اتفاقی که نیفتاد شاید همان خرطوم می بردت جایی دور سیاه با یک مشت طرح چیز با چشمان بزرگ و لبهای بزرگ و دستان بزرگ و پوست سیاه آن قدر سیاه که ممکنست نفسات بند بیاید با کلی قهوه ای شکلاتی فکر کنم گفتم صبح خیلی زود یا عصر ازتماشایش بپرهیزید ؟ حالا ابرها که می آیندبالای مثلث چه بازیهایی در می آورند بنفشهایی که با ته رنگی از چیزی دور.گرمیا چیزی می آمیزند یادت می رود که ساعتهاستبه روبرو خیره بوده ای بی بودایی که شدهباشی گاهی می ترسی نکند توی این همه دقیقهفراموش کرده باشی نفس بکشی می دانی یکروز این کار فراموشت می شود می دانی بهتراست لیوان چایی داغ جلوی دستت نباشد چونانگشت کوچکت تا غافل می شوی دوست دارداین مایع گرم و لغزنده را به هم بزند میدانی نباید گاه و بیگاه پرده را کنار بزنیو این تپه ای که دو سه سالیست برایت چیزدیگری شده همین مثلث راحت را نگاه کنی. گاهیباید این مثلث را پشت گوش انداخت . ترسگم کردن این مثلث یا اینکه صبحی چشم بازکنی و ببینی ترکت کرده بوده با تو اماخودت را قانع می کردی تا مثلا ده سال دیگراین تپه( همانمثلث راحت )هست می ترسیدی از سیل جمعیت از ساخت و سازهایتوفانی اما کو تا ده سال دیگر اما شبی به روال شبهای دیگر می خواهی بنشینی توی این تاریکی غلیظ و حدس بزنی که ممکنستالان که کسی توی نخش نیست تکانی به خودشداده باشد کمی این طرف یا آن طرف رفتهباشد حالا که کسی نمی بیندش ؟ می دانی بهسمت چپ متمایل می شود اما پرده را که کنارمی زنی می بینی که چراغی روی تپه ی محبوبت روشن است دقیق می شوی کاشف به عمل می آیدصبح آمده اند و چند پاره استخوان را چالکرده اند با عنوان موثر شهید گمنام و میدانی ده سال در چشم به هم زدنی دود شده و تپه ات از چنگت رفته. لبخندیمی آید می نشیند کنج لبت با خودت می گویی باز از دستت در رفت و خواستی چیزیبخواهی نمی توانیاز کسی که آورده اند و آنجا دفن کرده اندکینه ای به دل بگیری حتا آرزو می کنی کاشخواهری داشته باشد یا مادری یا همسری کهدلش برای او تنگ شود و وقتی نامش را بهزبان می آورد پشت بندش آهی باشد که جگر راخود حضرت زلیخا می کند اما می دانی کهاین تپه دیگر برای تو آن تپه ی سابق آنمثلث راحت نمی شود .میدانی یک مسیول یک آدمی که در اداره ای ازپشت میز نشینی به ستوه آمده و جاه طلبیاش دمار از روزگارش در آورده بدو رفتهبه ارگان مربوطه و چنین طرحی داده و انگشتکرده توی چشم همه شاید هم رییسی همین کهداشته از ابروی خانوم اش ایراد می گرفته این فکر بکر به ذهنش خطور کرده او چه میداند جاوان شرقی کجاست و اصولاخرطوم ازاسافل اعضای فیل است یا شهرستانیست ازهمان جاوان شرقی ؟ از دور انگشتی دراز میکنی لبی می جنبانی و پرده را می کشی

در عکسی مچاله می شوی چیزی گرم سر باز ایستادن ندارد در سفر دویدن صرف دویدن تکاپوی بدیع یک چینی برای شکستن نازک

2011-10-04T23:06:00.000-07:00

عاشق هوک چپ شده ام

استخوانهای ریز گونه

استخوانهای زیر گونه

و پوستی که ور می آید خواستنی تر است

ابر از پیشانی

از خط عمیق پیشانی

برمی خیزد

پوستی شلاق کش و نور تند این چراغ بزرگ

مایعی در چشم ها می گردد

و شور در کام

خون گره بسته

از لابلای انگشتها می ریزد بر پهنای صورت

پوست راهش را می گیرد از جایی دیگر شروع میکند

گرم بر استخوان فک پایین می گسترد

این تن هوایی می خورد

این خون لال بوده این همه سال

وقتی گوشه ی رینگ زیر آن همه نور تند و فلاش های مرگبار

و مشت هایی که از غیب فرود می آیند

در سنگر گوشتی اش کسی در امان نیست

وقتی پاها از رقصی دیگر بر پلاستیکی

گریه خورده

می گویند

دندانها کلید که می شوند از آن پلاستیکلعنتی کاری ساخته نیست

باید بروی توی شکم حریفی که چند پا از توسر تر

و پرچمی بسیار زیبا تر

از پرچم تو

معطل برای بالا رفتن

حرفها

ریز

از لابلای دندانهای ردیف پیشین روی لثه میریزند

نام کوچک کسی

یا حرفی که روزی روی میزی چوبی

با تلاش ناخن کنده ای

گیر می افتی گوشه ی رینگ

و عاشق ضربه ای می شوی که از روبرو می آید

و حوله ی خیس

سنگین

و صداهایی از دهان های پاره

و سیلی که نمی تواند از رینگ بوکس بگذرد

انگشتی ملایم بر پوست بدوان

این خون را از چشمهایم پاک کن

و بگو

گاوی برای نیزه خوردن

پارچه ای سرخ

برای وسوسه شدن

و پوستی بسیار نیکو داری

آن گریه ها . گریه ها . گریه ها . گریه ها .گریه ها .گریه ها و دستهای ناچار پدر و سینه غمگین مادر آن گریه ها گریه ها گریه ها

2011-09-23T13:11:00.000-07:00

( جنگ بود دیگر )

جنگ بود دیگر و ما هم ناگزیر درگیرش بودیم . ما خیلی کوچک بودیم خیلی . هواپیماها اوائل نقطه های کوچکی بودند . نقطه هایی خیلی کوچک ؛ تو باید خیره خیره آسمان را می کاویدی ؛ دقت میکردی ؛ عرق می نشست روی پیشانیت تا آن نقطه ی کوچک از دستت نمی رفت؛ ولی هر روزکه می گذشت هواپیماها نزدیک ترو نزدیکتر و بزرگ تر و بزرگتر می شدند .روزی رسید که ما اگر دستهایمان را بلند میکردیم سطح زیرین هواپیماهارا می توانستیم لمس کنیم؛ می توانستیم بمبهایی را نوازش کنیم که قرار بود مارا بکشند. جنگ بود دیگر. وقتی هواپیماها می آمدند از ترس فرار می کردیم و فریاد می کشیدیم و میریختیم در رودخانه ای که زمستانها سیلاب می شد و کانال عمیقی حفر می کرد . در آن کانال ؛آسمان و هواپیماها خیلی دور بودند. ما توی کانال حتا جنگ را فراموش می کردیم . تا گردن توی آب فرو میرفتیم ؛تا گردن تو لای و لجن فرو میرفتیم و منتظر می ماندیم که هواپیماها آن عده که باید کشته می شدند را بکشند و ما بر گردیم خانه هایمان خیس و گل آلود .

"بوی گند میدیم" این را مادرم همیشه می گفت؛ بعد من و پدرم را توی رودخانه می شست و بعد مرا وارسی می کرد همه جایم را؛ تا اگر زخمی بود آن را بلیسد و پاکش کند। بعد خسته و پاکشان بر می گشتیم خانه. آن روزها زخم داشتن عادی بود و اگر کسی زخمی نداشت شک همه را بر می انگیخت .آن روزها زخم؛خانه های شکست خورده ؛ از گردن شکسته شدن و چیزهای مثل این افتخار بود . مثلا کسی نیمه شب دیوار خانه اش را زخم می زد ؛ترکشی توی جراحت دیوار فرو می کرد بعد صبح دست مارا می گرفت و می برد خانه اش. ما میرفتیم ترک دیوارها را می دیدیم و زخم و ترکشی که دیوار را بیمار کرده بود. صاحب خانه را با تحسین نگاه می کردیم و اشک چشمهایمان را سر شار می کرد. جنگ بود دیگر.

پی دی اف جنگ بود دیگر

من کوردم با موهایی افشان پوست بر دایره می کشم ،دف ، این هوای سوخته را می دمم در این خشک ، با دستمال ها می جوشم با دهانها و دایره ها و گرم راه می اندازم

2011-09-11T00:04:00.000-07:00

پا

دست بگذار اینجا

خراب است این کمر

اما دست بگذار

با این دستمال فقط می شود اشکهایت را پاک کنی

سه پا به عقب

دو گام به جلو

پایت را اینجا نگذار

گردن گمنامی ست

اینجا نگذار

مین است

جمع تر زندگی کن

چیزی باید کم بیاید

تنگ تر

همین است

این دایره باید بگیرد

از سر

پا

پا بگیرد

لباست نگیرد به سیم خاردار

باید بگیرد این دوار

حواسم را پرت نکن

قدمهام را بگذار

بشمرم

سه پام به جلو

چند گام به عقب

چند گام دیگر به عقب

چند گام دیگر

به هر حال من یک کوردم

دشت گلونی خواهرم است

و کمی هم بوی باروت می دهم

و کمی هم نشسته ام گریه کرده ام

و کمی هم می خواهمبیایم در این دایره پا بکوبم بر این خاک

و کمی هم بخوانم

گفتم پایت را اینجانگذار

این زخم بیدار می شود

این دایره

از دهل

از دهان ها

برمی خیزد

تکرار می شود

از این پوست غبار بر می خیزد

این پوست

قالی دم عید

و چوبی

که نیت بدی هم ندارد

و دهل که بند نمیآید

و دستمال که کم می آید

و من که به هر هرحال یک کوردم

و باید پایم را جایی بگذارم

که سفت

اما این دوار

جایی نگذاشته

و دایره

دستم بر کمر تو بود

بر کمر تو

چنگ زده بودم

محکم

دو گام به جلو

سه پا عقب گذاشتم

و چند گام دیگر

دور شدی

یا دور شدم

دیگر حتا به چشم نمی آیی

و نیستی

دیگر نیستی

به هر حال من یک کوردم

به کوه زده ام

و عاشق گلوله ای هستم

که تعقیبم می کند

دهانی از ماه ، کامل ، یادآور از دختری با چادری از روشن و اولین کرکهایی که بر لبان تو داشت سبیل می شد قره العین بودی

2011-08-31T12:49:00.000-07:00

شاید

این ماه گرفتگی

بله این ماه گرفتگی

بر پهلوی چپم

مرا بگو که این همه وقت نمی دانستم

آمده ای

ریخته ای

بر این کف دست پوست

مثلا گرم

مثلا دوست

لحظه ای که غافل شده ام از خودم

مرا بگو

این ماه

این گرفته

فکر می کردم

این سه چار خط کبود هستی

دختری بر کاسه ای آب خم

بر کتفم

اگر روزی روزگاری خواستم

می توانم

سیگاری روشن کنم

لبخندت را

خاموش کنم

یا در کاسه آب اگر گریسته ای

با همان سیگار

اشکهایت را پاک کنم

قوسی که دویده در کمر

یا کلن این مختصر را

پاک کنم

پاکت کنم

در دود سیگارم گمت کنم

جوری که اگر

راههای زمین یکی

و تنها پیشانی سفید عالم تو

نه در جزر باشی

نه در مد

یهودی غبار باف سرگردانی باشی

تا ابد

بر کاسه ای تهی

خم

بر کتفم

گم

گیرم

زخمی بماند بر جا

که آن را هم ماه گرفتگی دیگری می گیرم

اما این ماه گرفته

بر پهلوی چپم

شکل ابر آور گریه ریزی به خود گرفته

بیشتر اما نقشه ایست

پا از گلیمش دراز تر

دست گذاشته

برزمینی از دور

از دیگر

تن می زنم

و جاده ای دیگر را به او نشان می دهم

بعد

همینطور که انگشت می کشم بر خرابه ای از زخم

بر شانه ام

ماه می شوم

گرفته می شوم

هوا حالتی از حوا بگیرد .در کلبه ای تک تخت آدمی دیگر ببینی لبخند بدواند بر لبت جوری که دوست داشته باشی در دم سیگاری بگیرانی هوا را بدهی توو عمیق

2011-08-26T12:48:00.000-07:00

من تورا می دزدم از تو

تو مرا می دزدی از من

در تن ما چیزی از هم

گرم

جاری

از دویدن

در دویدن

پوست تند از چیزی از دور

روی سینه شکل یک رود

روی بازو شکل یک ماه

همهمه

هم بی همه

دندان روی

ناخن دوی

الله الله

آه آه

تن چنان رک

از برهنه

از ضخیم شب گریزان

تن صریح ست

با مدادست

از رسیدن

تو مرا پل می شوی تا رو شناییهایی از عشق

من تورا پل می شوم تا بیقراریهایی از تن

باید از آبی بخواهم

چشمهایت را بتابد

تا مگر آیینه انسان

تا مگر تاریک روشن

دست موسی از گریبان خودش بیرون زده

گیرم از چیزی شبیه آفتاب

آفتاب اصلا

دست من گرم از سفر در پیرهن

دست من

انگشتهایم

از ملایم

از نتی سرگشته

یا

یک ورد راز آوا

مطنطن

چیزی از من در سفر

چشم می بندم

دست می سایم

گرم تر دیوار مشعل دیده ی غار

صبح تر

دیوار صیقل دیده ی غار

مشعل من

پیکر ورزیده ی آتش

گرم آر و

شب پراکن

تو دو دستت

گرم

سرکش

تو نفس از ژرف دریا

در دودستم تند

آتش

در دهانم حرف دریا

می برم در طرح دریایی تو دستی به اعجاز

شکل آبی های دریا می شوی تو

موجزن

زن

تو مرا پل می شوی تا روشناییهایی از تو

من تورا پل می شوم تا بیقراریهایی از من

ره سپار بر جاده ای محزون .مانند رگی بی خویش . افق اما دور و گم . خون اما غیور تن اما گرم .آن روزها

2011-08-21T05:36:00.000-07:00

این مجموعه شعر مال چند سال پیش هستند . بماند که گرفتاری برام درست کردند . امروز تعدادی از شعرها را انتخاب کردم و بیشتر شان را کنار گذاشتم یا به دلیل فنی یا به دلایل دیگری که فعلا بماند . چند سالی که از کار آدم بگذرد شاید شفاف تر ببیند که اشکال کارش کجا بوده و از آنها آیا گذشته یا هنوزهمان مشکلات را دارد . امیدوارم گذشته باشم . بخوانید و نظر دهید

دانلود کنید

مرجان نامه

( سیبی که هستم )

هر آن آماده ام از یک سیب به دنیا بیایم

این می تواند شروع خوبی باشد

و این هم می تواند شروع خوبی باشد

در یک رستوران چینی

من بلد نیستم که با چوبها

انگشتهای تو چوبهام

و من هیچوقت از یک غذای چینی سیر نخواهم شد

راههای زیادی هست

بهانه های زیادی

تا دوکلمه کنار هم بنشینند

من دیده ام دو سطر عاشق هم باشند

مثلا به همین سادگی

(( یا زیر ناخنهای هم هستیم

یا روی کاغذ که می آییم لای دست و پای همیم

کسی نیست مرا از لای دست و پای تو جمع کند

کسی نیست تو را از لای دست و پای من جمع کند

و خدا را هزار مرتبه شکر که نیست

ـ م

ـ ح

- ر

ـ س

ـ ج

ـ ی

ـ ا

ـ ن

همیشه حرفی هست کم بیاورم

تا (( کاغذ تا چشم کار می کند بر هوتست))

روی هم چند کلمه می شویم؟

تا دور تا آن دورِ دورِ دورِ دور کافی هستیم؟

اصلا بیا به این شکل:

تو دختری سیاه زغالی

تر جیحآ از یک سنگ گرانیتی به دنیا آمده باشی

ظل تابستان باشد

یک مداد دست تو باشد

یک مداد دست من باشد

بعد بنشینیم و همدیگر را خط خطی کنیم

این هم می تواند شروع خوبي باشد نه؟

نمی خواهی سیب باشی یا چیزی از سیب می خواهی دود سیگاری باشی که از گونه ام بالا می رود و مه می گرداند در کاسه ی چشم

2011-08-12T12:47:00.000-07:00

اگر من نبودم

مجبور بودی خالی را بغل کنی

و گرم ترین

و نزدیک ترین دوستت زانوانت بود

اگر من نبودم

بد بخت بودی

با مردی بودی

موبور

مور مور

از مورچه ای گم در پوست

تا تو

با هلال ناخن

لحظه ای از حرکت باز داری

رودخانه ا ی خارنده را

در تیره ی پشتش

بعد غبار از پوست بر می خواست

چشم چشم را نمی دید

گمش می کردی

هر چقدر گلو پاره می کردی

و آب در دیده می آوردی

پیدا نمی شد

غبار همه را می بلعد

اگر من نبودم

خطاب به کی می گفتی :

ای دایره ی بزرگ بوسه

ای دف آور در پوست

اگر من نبودم چه می دانستی دف آور در پوست اصلا یعنی چه ؟

و دایره ی بزرگ بوسه

شاید در نظر تو

پرنده ای بود

در باغی گم

از سر زمینی

در دنیایی

که هنوز خدا

حتا

به آن فکر نکرده

چه رسد که بر نقشه ی جغرافی

رد پایی از بومیان آن سرزمین

ریخته باشد

اگر من نبودم

کی می گفت :

می خواهم

گرم باشم

بریزم در مغز استخوانت

یا خارشی خوشایند

در پوستت

تا با ناخن هات بگردی

پیدام کنی

پیش از من

کی بودی؟

شاید باسن خانم

شاید آه

آهی که از رانهای مردی بالا می آید و تو که دور می شدی

حسرتی به جای می ماند

پیش از من کی بودی ؟

شاید زنی

خارشی در ذهن بابایی

در عصری تابستانی

گوشتی

تا بابایی دیگر

شرمنده از پوست پیرش سراسیمه از یک دندانپزشک دندانهایی جوان طلب می کرد

یا عشق کهربایی

پسری خدایا

خدایا چقدر خوشگل

آینده ی سینما

اما کدام

خونی گرم

کشنده

چون خون من ؟

با تابستان هایی مخفی

و جنگل هایی هنوز

خط هم

رویشان نیفتاده

و اسبانی از خاطر گریز

کدام ؟

کی مثل من

صبح

که بی آرایش

چشم می گشودی

هنوز پرنده ای در سینه اش بال بال می زد

از شب پیش

بی از خسته ؟

اگر من نبودم ؟

هایکوها بسته اند انگشت ملایمی نداریم بر پوستی طربناک شوند از خوابی خسته پلک سبک تری نداریم و دهانی می جوییم ذی قیمت و به بوسه ها بدهکاریم

2011-08-06T02:01:00.000-07:00

دیگر برای همه چیز دیر است

حتا خوشبختی

برای میترا

برای انگشتانی که روزی مرغوبترین شانه ها بودند

و هلال ناخن ها

بر پوست راه دشواری در پیش نداشتند

فقط قرار بود

خارشی حتا به دروغ را

از ملایم

و خنکا

چیزی بگویند

دیگر برای همه چیز دیر است

برای عین آینه

بی هیچ خطی

و دهان که باز می شد

مگر جزپرنده ؟!

مگر غیر از تو ؟!

دیگر برای همه چیز دیر است

حتا تو

که فکر می کردم

الان برای خودت خانمی شده ای

اما

می بینم

حتا به دنیا نیامده ای

هنوز حتا از پدرت نشانی در دست نیست

تا تو

آبی مخفی باشی

در چارچوب استخوان کسی

و هنوز امیدی باشد

که لبخند بیاورد در این چروک

دیگر برای همه چیز دیر است

فقط لپ تاپی مانده

و انگشتهایی که فرود می آیند بر دکمه هایی

که قرار نیست

روزی برگه ای باشند

از کتابی

باز شده حتا به امان خدا

بر تختی

و شاخه ای گل

یا تار مویی

تارمویی سیاه

انگار نخ تسبیحی ست بر

دانه دانه ی کلمات

دیگر برای همه چیز دیر است

فقط ماه مانده

و تلویزیونی که میگوید

فردا هم خاک می خوریم

می توانستی بخزی در پوست کارگردانی روسی که یخ پوستش را پر کرده پشت دوربینی در استودیویی فقیر در کشوری که الان نامش در خاطرم نیست

2011-08-02T12:56:00.000-07:00

برای سیاوش شفیعی با دوستی با تبریک زادروزش

دوست دارم بگویم

هایکویی گرم ات می کند

راههای کف دستت را بلد نیستی

اما نقشه ی گنج در جیب توست

و جزیره ای در آینده ات

می خواهی به آبهای بیشتر نزدیک باشی

در باری باشی

از هر رنگی

خطی بالا بیایی

سیگاری دود کنی بر نیمکتی در چشم عابران

در جایی دور

که هنوز گم است

و من هر چه چشم می گردانم بر نقشه ی جغرافی

و هر چه انگشت می سرانم بر گربه

پوتین

نیم دایره ها

هیچ

انگشت می سرانم بر گریه

دوست دارم بگویم

پوست می کشی بر شراب

این جگر خوابیده در خون را چهار دیوار هستی

بلند

اما می دانم

دیگر باید به نخی دود آویخت

بر تراس خانه ای

در یک داستان

در سطری سر سری از کسی که گرم را گم کرده

دیگر باید به این ریسمان آشفته اعتماد کرد

پس از هایکویی گرم شویم

و تا تو نقشه ی گنج را از جیب بیرون می آوری

پهن می کنی

روی میز

من یک چایی دیگر می آورم

موافقی ؟

کمی از ماه و بیشتر سایه بیشتر ماه و کمی از سایه بگذار انگشتها روی این پوست راههای رسیدن به گنج را بیابند اگر چه کور مال کورمال

2011-08-01T12:49:00.000-07:00

بیا بپر بغل من گناه را بگذار

و خیر و شر و سفید و سیاه را بگذار

نشسته ای به چه امید ؟

کاروانی نیست

بیا و یوسف من باش و چاه را بگذار

به زیر منت این آسمان نباید رفت

مرا بغل کن و این سر پناه را بگذار

بپیچ با تن من

با تنم ببیچ

که هیچ

بغل گشوده ترین گل

درین جهان حتا

چنین تنی که تویی نیست

که هیچ وقت

نشنیده ست

کسی از دهان تازه ی بلبل

چنین نتی که تویی

نیست

که نیست

بپیچ در سر من

صدا

شراب

گرم یا گدازنده

بپیچ در تن من جور دیگری

زنده

بشور هرچه ازین پیش

صدا و حرف و دهانهای کهنه ی مستعمل

دستمالی شده ها را بردار

م م م م م

آ ی ی ی ی ی

هووووووو

آآآآآآآآآه ه ه ه

هاآآه را بگذار

تویی که ماه تمام منی بیا امشب

در آسمان غزلهام ماه را بگذار

به گل نشسته ترین نوح منم

نشسته سرد بر این خشک

و چشم هاش به بی سوست

نه بادبان و نه موجی

که موج خیز شود پوست

که ابر شکل ببندد

گلی شبیه یکی دور

تنی شبیه یکی گرم

چقدر زنده

چه پر شور

که اشتباه کنم تورا و یک تن دیگرا را

با هم

قبول می‌کنم که اشتباه کنم

همین اشتباه را بگذار

بریز روی سینه ی این مرد

به روی این کتیبه

قدیم

عتیق

بشورانم بر خونم

بر خون خودم

لوند و کمی جلف حتا

بیا بپر بغل من

گناه یعنی چه ؟

از آهسته با پوست سخن راندن با حرکت ملایم انگشتها بی صدا تر از ابر.از ابری که آهو می بندد و من که تورا به دندان می کشم میوه تر از قلبم

2011-07-29T13:33:00.000-07:00

_انگشت در عسل گرداندن ؟

شاید

نه

این اصطلاح درستش نیست

بیشتر شاید شبیه مشروبی ست که هفته ی پیش خوردم

لعنتی مارکش را یادم نیست

سیاه و سفیدی بر بطری بود

شاید دو گربه

یا دو دهان

قطره های آخرین ریخت بر چانه ام

گودی چانه ام را دوست داری

از چانه ام لغزید پایین

خطی ساخت بر سینه

با دهان دویدی

نگذاشتی بیشتر رود باشد چند بند انگشت دیگر

اما نه

این هم نیست

شاید مثل تکاندن استخوانها باشد

در چشمه ی آب گرمی

دراز کردن پاها باشد با پوست غریبت

نه در رودخانه ی گنگ

یا در گل و لای اطراف اردبیل

دراز کردن پاها

در سایه ای

در یک ظهر کشنده ی تابستان

برای کاری بسیار هم عبث

از خانه بیرون آمده ای

با این گرما

و این کف دست سایه

مثل قرآن بر تو نازل شده

مطمینی نجات یافته ای

آن دو سیاه و سفید بر بطری

شاید دور دور بودند

که هیچگاه

هیچگاه بر بطری

به هم نمی رسند

یعنی فکر می کنند با هم پوست با پوست

اما

شاید مثل آبی ست که می آید تا اینجایت

و تو با آن بال بال زدنت درآن

مثل یک دست و پا چلفتی

مسخره است اما

اما کی میداند

شاید همین است

شاید شبیه......

شاید اصلا اصطلاح درستی ندارد

اینکه مور مورم می شود از چیزی که هرچه هست تو نیست اینکه دوست دارم رد ناخن تو بر پوستم بیفتد هایکو بریزد بر این داغ نامش تن

2011-07-24T13:18:00.000-07:00

اینکه من بایستم کوهها برقصند

اینکه من خاموش بمانم تا چراغها

این که دوار

رفته در پوست دیوار

و با سقف می آید که بیاید پایین

اما نه

یادم باشد دیگر ننوشم

تحمل این یکی را دیگر ندارم

گیرم در برق کاردها بیایی ست

و رگهای آبی اغواگرتر

گیرم تیغ فراهم

و خون فراریست از پوست

یادم باشد دیگر ننوشم

فکر کنم به بوسه ای بزرگ

دو دایره ی خیس

دهانم را در دهانت گم کنم

اینکه دهانت را فراموش کنم

در نور تند این چراغ بزرگ

این یکی را دیگر نمی توانم

و رنگهایی که از قالی بلند می شوند

و می گویند

بخار روی پوستیم

این را هم

چیزی می خواهم به تو دامن بزند

و این جز از دست خودم

بالکل

از کسی

حتا

حتا الکل

ساخته نیست

نوک زبان

بهتر همان

بیاید دندانهای ردیف پیشین تورا

دانه دانه دانه

یا لبهای تورا

قوسهایی کم خم را

خیس کند

تلخ تر از این که نمی شوم

اینکه سفید از دیوار بنشیند بر پوست

اینکه آنها

دهانهای در همشان را

یکی پس از دیگری کار بگذارند

بی حتا جیک

حتا یک جیک

خدایا حتا

حتا یک جیک

این یکی را دیگر نمی توانم

این که کوهها برقصند من بایستم

این که جا برای خط دیگری نیست

خطی که آمده تا اینجا

و چراغی در دور دست

در مهی

که از آب دیده برخاسته شاید از ابر پوست

نرم نرم

دارد روشن می شود

و من

ابرهایی که فراری اند از پوست را

می خواهم بگیرم

خالی را

خط از پیشانی حتا

گذشته

تن از هایکوها گرم. از صدایی دور یا محو که نمی دانی از پرنده ایست یا انسانی فقط صدایی که می گوید هستی که میگوید هست

2011-07-21T13:05:00.001-07:00

با این بدن داغ

این خون بی مهار

با این پوست فراری چه کنم ؟

با این آه

این تپش کور

از قرنها پیش

از تاریخی دور جاری چه کنم

کم بودی

در پوستم هم

تن سپردم به سوزنی های حرف

به نقشی از نشتری ریخته

راهی

با یهودیها سرگردان

دنبال لاشه ی درختی

پوستی این کف دست

آرامگاهی

حالا اینجا

مرده

با این یادگاری چه کنم ؟

نه تن روبی از خطهای آواره

نه آرواره برداشتن از پوست

نه از برهنه ی خویش چشم فرو پوشیدن

نه حتا تو دیگر

هیچ

نمی تواند این لحظه را

جوری برساند به لحظه ی بعد

که من این لیوان را

بی محابا

به لب می برم

با فراوان سایه با ابرهای درهم و ابروهای درهم تر و چینی که نوک پا نوک پا می آید و چروکها را کامل و چهره با دود سیگار می رود

2011-07-10T12:52:00.000-07:00

گاهی دختر بابایت هستی

گاه از مردی

مسافری

که هوس کرد

سیگاری دود کند و کرد

قرار نبود

نقشه ای دگرگون شود

یا

کسی دست در چیزی ببرد

هوس سیگاری تنها

پایی را سست کرد

دختر بابایت که هستی همسایه ایم

تاکی در سرازیری می شوم

رودخانه ای شرحه شرحه

سری بر بالشی از پر قو

حتا او

دختر آن مرد اما که می شوی

تاک هست

همسایه هستیم

اما ریگی

پا آزار

تاک را

از تک و تا

می اندازد

و ناچار

به این فکر میکنم

یک مرد

چرا این قدر عمیق

پک می زند به سیگار

و دود

مثل گره های کور

از دماغ

دهان

می ریزند بر ابروها

و موهای تنک بابایت

دختر بابایت که هستی

کمی از مرطوب تو در پوست

ذره ای از تو زیر ناخن

چیزی زیر دندان

آدم را اما دور می برد آن مرد

حالا هر چقدر که می خواهد پا آزار باشد کفش

تا دیگری های ابر و

بازی های سایه

دختر آن مرد که هستی

بیایی در دورهاست

چیزی در مشت

دختر بابایت اما که هستی

دختر بابایت اما .............

دختر بابایت باش

نسیم از روبرو بیاید صدایم از حماسه بلرزد نوت بچه هایی در گوشتم سرگردان . نشان خانه کسی را بپرسند کسی که دستانم را برای او بزرگ گذاشته ام

2011-07-03T12:37:00.000-07:00

دائم نمی توان که از آبی آسمان ساخت

یا موج موج رود و دریای بی کران ساخت

هی ابر می نویسم

سیراب و سبز

اما

با این حروف سربی باران نمی توان ساخت

بی ماه و

بی ستاره

بی حرف و

بی اشاره

جسم مرا زمین سوخت کار مرا زمان ساخت

کشتی نوح اینجا گل خور ترین نهنگست

دریای تخته در گم

شوری گریه مارا

از پاره بادبانست

دستی به روی ابرو

گیرم که سایبانست

تا دور خشک تا دور

تا دور هیچ تا دور

سیلی نمی دوانی

توفان نمی توانی

باید نشست باطل

با فقر بادبان ساخت

_ آخر نمی توان که بی دور بی افق بود

بی جاده اسب آموخت

بی اسب ناگهان

تاخت

_ بی هوده فک نجبان

(از هر غبار راهی باید که آسمان ساخت )

بی هوده دورها را

در دورهای در گم

پی جو چقدر هستی؟

پیوسته همچنانی

باید که همچنان ساخت

ممنون هیچ باشیم

دست می کشی بر بی حسی های پوست می دوی پابرهنه دریک آه برخاسته حتا از شادمانی دم افزایی دست می کشی بر پوست تا اورا بیابی او گرم است

2011-06-24T06:37:00.000-07:00

یعنی با ده درصد الکل می شود

تورا

از یک تا هزار پیدا کنم ؟

انگشت بگذارم روی کسی

و بگویم

آه خدای من

تو

در دستهات بگیریش مثل کبوتری گرم

یا اینجور

تردی اش وسوسه ات کند

زیاد فشار بدهی می شکند

و درهای پوست

با کلید شدن دندانها باز می شوند

سرگیجه گیجه بازی بازی می کنی

با خطی

که از کمر لیوان

دست بر عصا هم نمی تواند بلند شود

و دنیا آن بیرون هنوز چراغ قرمز دارد با چند آدم بی درب اما داغان

و مقداری مغازه

با ده درصد الکل می توانم تورا یکی از هزار پیدا کنم ؟

یکی از هزاران مور و ملخی که در هم

یک خط دیگر بریزم پر رنگ تر می شوی ؟

این گریه با الکل قاطی که می شود

الکلیست که گریه خورده است

از ده درصد اما تجاوز نمی کند

سعی می کنی پر کاهی باشی

جزر را بکشی به اتاق و مد را بدهی به کسی که رو در روی تو

لیوان از پی لیوان می دود

دنبال سوراخ موشی

و درهای جهان چار قفله بسته است

کسی که

عددی نیست

از یک تا هزار

یا گیجی

یا تخته پاره ای

خرابه ایست

از قضا

اینجا

آفتابی شده

فقط می داند چشم که باز می کنی هیچ تازه ای نیست

اگر چیزی هست پشت پلکهاست

پس ببند

شاید اینجا چشمت افتاد به یکی از هزار

و انگشت گذاشتی بر کسی

و گفتی

خدای من

تو

اینجا ؟

حتا به دروغ

در هوا دنبال چیزی یا کسی نیستم در رشته ها در خیسی های هوا که همیشه چیزی برای یافتن هست چیزی گم می کنم

2011-06-18T06:16:00.000-07:00

من در این کوه درست است که پژواک ندارم

ولی از بخشش فریاد خود امساک ندارم

پیش من نقطه ی گنگیست سماوات که دیریست

در فراموش تر خاکم و افلاک ندارم

چشم با هیچ بجز عقربه ی ساعت مستی

گوش با هیچ بجز زمزمه ی تاک ندارم

پاک از دست خودم رفته ام ای عشق

خوب شد غیر تورا من دگر ای پاک ندارم

پس چرا چشم بدوزم به تو ای آبی بالا

من مگر عرصه ی پهناور این خاک ندارم ؟!!

کمی از مرطوب تو بر پوست لختی از تو زیر دندان .گاهی دختر بابایت هستی گاهی از مردی رهگذر مسافری که هوس کرد سیگاری دود کند و کرد

2011-06-10T23:37:00.000-07:00

می شود در سه سطر

فانوسی کاغذی

قبل ازآن شب

کلاهی لبه پهن

زنی با پوستی کاغذ نازک

خوراک مرکب سیاه

و قصه ای از عهد قدیم

عهد دروغ حتا

و مهم تر از اینها

یک بادبزن

جاداد ؟

در این هوای گرم که یک دوست در دنیا نیست

با او لبی بزنی

دوستی

ـ زنی مرکب سلوک ـ

جوری که بعد از کار انگشتت را بو کنی

بر صورتت بگذاری

بردماغت

جوهری شود چهره ات

و دست بر هرچه که میگذاری برای ابد گاوی پیشانی سفید شود

ریخته

نریخته

بر غاری

که یک بند انگشت آتش

عجیب را

می لرزاند بر دیواره اش

در هایکوها

جا برای اینکه پاهایت را دراز کنی نیست

در هایکوها

تا می‌خواهی بیایی

رفته

و همین زیباست

همه چیز پلکیست

پشه ها

گرمایی بن‌بست

برگهای راکد

در این هوای گرم

به مانیتور نگاه می‌کنم

سعی می کنم نامی را بخاطر بیاورم

نامی دور

حرف سوم اش سین است

سراسیمه می‌دوند کسانی که می‌خواهند باشند

با سین های سراسیمه

دست از تقلا بر می دارم

ترجیح می دهم به پشه ها فکر کنم

تا چیزی در دور

حتا تکانه ها تکانه ها حتا جنبشی نمی آورند سیلی که راه کج کرده به پهلویی دیگر می گرید و راهنمایی نیست بگوید از کجا گریه بازی حتانیست

2011-06-04T12:02:00.000-07:00

لیوانی که از آن نمی توان نوشید

آدمی که نمی توان بغل کرد

میزی که نه تکیه گاهی

نه هیچ

نه خطی که سیاهه ی اعمال شود دست کم

همه بر دیوار .

پایه بر آب و

قوسی خیره به درگاه

انگشتی نمی چسبد به زنگ

زنگ بچه نمی شود

بچه ونگ

رنگی سراسیمه شود در این اتاق

پدرم به خوابم نمی آید

بچه شوم

ونگ

زنگ بزنم

رنگی سراسیمه شود

با اتاق بی اتاق

سایه ی خودم هم نیستم

لیوان خودم

میزخودم نیز

سایه ی پدرم هم

ابری راهش نمی افتد به این اتاق

پدر چتر نشده سالهاست

نارونی پیر

دور

دیر

و گنجشکها و برگهاش بس است .

دنیا در دوقطره خلاصه

من و تو یک کاسه

یک کاسه نمی شویم

استخوانهام سمت تو بدود

تا چه حاصل آیم

تا چی بدوم سمت تو ؟

تا تو کی بخواهی ؟

ماه شاید

پرنده ای در پندار

یا یک کهنه سرباز

با ساچمه های در سینه اش

مثل آشیانه ی دست نخورده ی یک کبک پر از تخم

وقتی سر گذاشته ای به بیابان

یا عابری که تا می خواهی بیایی که ...

رفته

بگذار استخوانهام سمت تو بدود

اصلا ماه

ماه بخواه

تا آن قدر ماه که دهانت قفل

هیس بگیرد جهان را

بگو تا آخر دنیا بدوم می دوم

هر چقدر هم که راه

لعنتی بگذار استخوانهام سمت تو بدود

و بوسه ای که پر داده ام

بگذار در آشیانه اش

گنجشک

بنشیند

ندوز

قیچی و بال نه

این لیوان بیفتد نمی شکند

و همین نا امن کرده جهان را

زلزله بیاید

میز میز

خط بی تکان بی رعشه یی ریز

بدوم در رگ کسی

از سقف بتاب از سقف

از سقف بیا از سقف

با سقف بیا لعنتی با سقف

آن "دو تا" منتظرند

بغلم کن

که آن "دو تا" نیز

که میز میز

تشنگی از کوزه تراویده

می شود از سراب

آب برداشت

بگو می شود بگو

تکاپویی هیچ در پی چنگ در تارهای هوا زدن ترسان از بی هوا در چاه افتادن چاهی نه برای کلاف از دل گشودن

2011-06-01T12:56:00.000-07:00

شعری از مجموعه <از تاریکی و اوراد دیگر < همراه با نقدی از سامان بختیاری شاعر و منتقد گرامی بر این مجموعه

از دوستت دارم

از این زاویه دوستت دارم

و از این زاویه هم دوستت دارم

حتا از این زاویه هم دوستت دارم

خدای من باور کردنی نیست حتا از این زاویه هم دوستت دارم

شاید این روزها یا بهتر است بگوییم روزهایی را که در دهه ی هشتاد گذراندیم روزهایی بود که شعر را به افق های روایی داستان نزدیکتر نمود . به نوعی که در مواجهه با یک شعر خلوتهایی از داستان را می توان به وضوح دید. و همین باعث شد تا شعر و جریان های غالب آن بیشتر با عنوان شعر روایی مطرح شود . با این مقدمه بهانه ای را به دست می گیریم برای خواندن مجموعه ای اینترنتی از حسین شکر بیگی با عنوان از تاریکی و اوراد دیگر . مجموعه ای که اگر مجال حضور در عرصه ی چاپ به معنای مجلد آن را می یافت بی شک می توانست مجموعه ای در خور توجه باشد . اگر چه رد مجوز و پشت در ماندن کلمات توان رسیدن به عرصه کتاب شدن را به آن نداد. . اما همین انتشار در دنیای مجازی نیز فرصتی شده تا بتوان این مجموعه را به بوته ی نقد کشاند .

این مجموعه در دوبخش "از تاریکی "و "اوراد دیگر " در فضای وب منتشر شده است . حسین شکر بیگی را پیش از این با مجموعه ی نیمی از صورتت را عاشقم می شناسیم . کتابی که اگر چه چندان مورد توجه منتقدین قرار نگرفت اما باز هم حرفهایی برای گفتن داشت . و آن روزها نوید شاعری پر کار و خلاق را می داد .

تز مطرح شده در این مجموعه روایتی است که شکر بیگی به خوبی توانسته است به پرداخت آن دست بزند با برشهای زمانی مناسب و خلق فضاهایی غیر منتظره . در واقع هنگامی که به این مجموعه بر می خوریم شاعری را می یابیم که فاکتور های داستان نویسی را به خدمت شعر گرفته است و در مواجهه ی داستان –شعر داستان را به نفع شعر مصادره کرده است . اما چاشنی داستان توانسته است مخاطب را همراه کند تا آزادانه در میان سطور قدم بزند بی آنکه در این میان راه گم کند و به ورطه ی بی راهه بیافتد . این همان تزی است که شکر بیگی عمده ی کارهایش را بر این سبیل پی ریزی کرده است .

ما در این مجموعه می توانیم به ایده های مطرح شده ای برسیم مانند نوستالوژیک ،حسرت های گذشته، جنگ ،روابط انسانی و انسان دوستانه ،عشق ، همدردی ، و کشاندن مخاطب به سمت و سوی دردها و شادیهای مشترک .که اگر چه این ایده ها تازگی ندارند اما پرداخت جدید از آنها بهانه ای می شود برای شکل گیری شعرها .

کودکی و بازگشت به خاطره ی آن که مشترک تمام انسانهاست .در شعر ناگاهان شکربیگی این بازگشت را دردمندانه و نادم در زمانه ی اکنون بیان می کند .کوچه را دم در جاگذاشتم /بازی های دم غروب را نیز /و یا با اشاره به تحسری عمیق مخاطبش را به همدردی با خود ودیگران ترغیب می کند یا شاید بهتر است بگوییم با تلنگری به گذشته حسرتی عمیق را بر می خیزاند .آنجا که در شعر عاشقانه ی آرام می سراید

آن ستاره را می بینی / که نمی بینیش /و دروغ است ؟/ ستاره ی من است /

و یا در شعر آدم که با طنزی ظریف و نیش دار این حسرت بهتی عجیب را برای شنونده به همراه می آورد .

چقدر خوب است نام زن آدم ستاره باشد / اما همیشه / نام زن آدم حواست /

و این درست همان لحظه ایست که شاعر با زیرکی تمام واقعیتی را بازگو می کند که اگر چه همه آن را می شناسند اما شاید در روزمره گی زندگی از یاد برده اندش و شکر بیگی باتلنگری کوچک مخاطب را به یاد آوری گذشته وادار می کند .

روابط انسانی آنجایی که انسان تنها با معنای انسان بودنش فارغ از رنگ و نژاد انسان های دیگر را وادار می کند تا در دردها و شادیها با هم شریک شوند .در شعر کاترینا که اشاره به توفان ویرانگری دارد شکر بیگی این غم را از حیطه ی لوکال (ناحیه ای ) آن به ورطه گلوبال (جهانی ) بسط می دهد به نوعی که مخاطب در هر گوشه ی این کره ی خاکی توفان را با چشمها و پوست و خون خود لمس کند.

برادر سیاهم که سیل شده ای اسکلتت را بردار/خواهر سیاهم فراموش نکن جنازه ات را /

و گاه این دردها ی مشترک در قاموس جنگ رخ می نمایند آنجا که در شعر جنگ شکر بیگی در قالب چند سطر کوتاه خبری، وحشت جنگ را به استخوانهای مخاطب تزریق می کند .و این در ست همان روایتی است که اگر چه در شکل گزاره ی خبری به چشم می آید اما روایتی وحشتناک را از جنگ در نمایی نزدیک به نمایش می گذارد .

جنگ شد /گنجشکها گفتند جیک جیک / کلاغها قار قار / قورباغه ها قور قور / آدمها اما / با دندانهای کلید شده مردند/.

و گاه این ترس را در رابطه با حیوانات که خود نوع دیگری از جانداران زمینی تلقی می شوند با زبانی ساده به رخ می کشد در شعر گرگها و آدمها

خرگوش ها از عقاب می ترسند/گوسفندها از گرگ / آهوها از پلنگ / آدمها از آدمها می ترسند/.

اینها و نمونه هایی از این دست نشان می دهد که شاعر در سطور کوتاه هم توانسته است شاعر باقی بماند و کمی کلمات و کوتاهی سطور مانعی برای خلق مفهومی کلان نمی شود

در این مجموعه سنبه پر زور شاعر حول عنصر روایت می چرخد و در این میان روایت مخاطب را از کسالت باری متن مصون می دارد.

اما گاه شکر بیگی روایت را آنچنان به چالش می کشد که دیگر جایی برای کلان روایت باقی نمی گذارد و در واقع شعر می آید تا به انکار کلان روایت خود بپردازد .در واقع با نفی روال منطقی و خط سیر مناسب جریان روایت به ستیز بر می خیزد و این درست جایی است که شاعر مخاطبش را قربانی این گونه روایت می کند که با ایجاد گسست و شکاف در بندهای شعر شکر بیگی دیگر نمی تواند آنگونه که باید مخاطبش را با خود همراه سازد درست درشعر "از خالی و

غم "

این عارضه گریبان اورا می گیرد . از این گونه اتفاقات در این مجموعه کم است اما آنجایی که شکر بیگی روایت را به طول و تفسیر هدایت می کند آفت مخاطب گریزی را به وجود می آورد

گاه شاعر برای گریز از کلمات ساده و دم دستی به سراغ واژه هایی علمی می رود و اشیائی را به میدان کلمات می کشاند که شاید حضورشان در متن کمی غیر منتظره است و وارد نمودنشان به حیطه ی شعر کمی سخت است مثلن در شعر کیبورد نوازی و یا شعر من فقط یک آی دی هستم شکر بیگی توانسته است از امکانات نرم افزاری و اصطلاحات خاص آن به نفع شعر بهره بگیرد در واقع وی با انتشار اینترنتی مجموعه ی شعر خود و استفاده از دنیای مجازی چه در قالب کلمات مخصوص و چه در قالب خلق فضایی مجازی توانسته است از این امکان نیز بهره بگیرد .

مانیتورهای جهان کورند/وتو/چرا فقط یک آدی هستی عزیزم ؟/

ویا سطری دیگر

نور مانیتور برصورتم بپاشد و ماه شوم /ماه /

گاهی در رویارویی با سطور شاعر تنها با اضافه کردن چند کلمه به ابتدای سطرهای یکسان موقعیت آنها را از شکل تخت نثر گونه به شکلی عمیق و شعر گونه بدل می کند و این درست همان جایی است که شاعر بر لبه ی تیز دوسویه ی نثر وشعر قدم می زند اما بازیرکی سطر را به نفع شعر پایان می دهد.در شعر چارسو دوست داشتن در قالب سطری ساده بهانه ای می شود برای سرایش شعری که شاید در نگاه اول ساده است اما شاعرانه است

از این زاویه دوستت دارم /و از این زاویه دوستت دارم /حتا از این زاویه هم دوستت دارم /خدای من باور کردنی نیست /حتا از این زاویه هم دوستت دارم /

گذاری برتاریخ و پرداختن به روایتهای تاریخی البته با به هم ریختن انگاره های ذهنی از پیش تعریف شده برای مخاطب خط سیری است کلی در این مجموعه

کوفی از هوش رفته بودم / تا پوستی باشم قرآن بگیرد در من /(شعر کوفی )

رگ پشیمانی حتا ندارم بزنم /- فین کن فین کن / (شعر مالید خولیا)

من یک نفربودم / ونفر بعدیم سگ بود / هر چه زور میزدیم اصحاب نمی شدیم /(شعر من یا سگ ام )

گاهی شاعر به همزاد پنداریهایی می رسد با شخصیتهایی شناخته شده که با توجه به تغییر ساختار روایت شخصیتهای مورد نظر را برای مخاطبش باز نمایی می کند .

/از کتاب فروشی اندیشه که می گذرم ریچاردمدیسن هستم صاحب اثر معروف وقتی پراگ خانه ی دوم من بود /

و یا در شعر آه آقای صادق هدایت

من فقط کمی سبیلهای تو را ادامه می دهم / بعد این عینک لعنتی را بر می دارم از چشمهای تو/

آنچه که در پرداختهای شکر بیگی به چشم می خورد تلاش برای ساخت نوعی تقطیع است که گاه با گسترش کلمه در سطر و گاه با تکه تکه کردن سطور این تقطیع عرضه می شود در واقع او می کوشد تقطیعی خاص سرایش خود را خلق کند.موفق بودن یا نبودنش مجالی جدا گانه را می طلبد.

وی گاهن درگیر بازی های زبانی می شود که پیش از این هم در کار شاعران متقدم شاهد آن بوده ایم اما او می کوشد شعر را به صدا در بیاورد و به نوعی صدا گذاری کند کاهن تلاش می کند که به کلماتش اکو بدهد که در بعضی از کارها موفق است مثل شعر "زر" و در بعضی از کارها مثل شعر "کیبورد نوازی " ناموفق .

شکر بیگی تلاش می کند که مختصات جغرافیای بومی خود را به جهان مخاطبین خود وارد کند و در واقع در پی جهانی کردن جغرافیای مخصوص خود است که این اتفاق را در تجربه ی شعر "خانم ایلام "و شعر "کوردی برقص " به تصویر می کشد

در چین و چروک بلوط پیر می شویم /با سالیان /سالخورده تر /چرا/ قد کشیدن در شما سخت است خانم ایلام /

در پایان مجموعه شکر بیگی با انتخاب شعر دوست خوانی و پایان بندی مناسب آن مجموعه را جوری به پایان می برد که گویی تازه شروع مجدد ایست برای شعر و مخاطب ، آنجا که می سراید

پوست مرکب بخورد/ بخورم /از تو /بسم اله الرحمن الرحیم /

و این پایان بندی به مثابه ی شروع مجدد مجموعه است

در پایان می توان گفت شکر بیگی در مجموع توانسته است در قامت شاعری با شعرهای مختص به خود بروز کند و در این میان بیش از هر چیز مدیون روایتیست که شعر وی را به پیش می برد.

سامان بختیاری خرداد90

اينكه بدانم آن سوي پنجره آن طرف آجرهايي كه ديوار شده اند آن طرف پيراهني با رنگهاي شاد ناشاد هرچي كيست ؟اينكه بدانم اين مشت خون چرا ديوانه در سينه

2011-05-28T13:23:00.000-07:00

گاهی تاک

از دیوار

بالا

نه با لا لالا لا

تقلا

دستی نبود

از غیب دراز

بگیرم

دست کم

قلاب شود

پابگذارم

تا با کمی از پرنده در تیره ی پشت

یک خیز

با دنیای دیگری در همسایگی

چشم در چشم شوم

حتا هيز

قد کشیدن

استخوان ترکاندن داشت

چوبهای بر چوبهایی سوار باید

تاک از دیوار

بالا بیاید

بر نرده نه کبوتری بودم که خانه کرده

نه سیلی سینه کشان

که از قضا

راهش را گم

این بند انگشت بچه

تاک کردار

بر نرده

تیز

می خلید درگوشت

لاكردار

ناخن سفر اندوهباری داشت

بر پوست

بند نمی آمدم لعنتی

رودخانه در من بال بال بال بال

و من لال

به خودم دروغ می بستم

تا آخ

کلید

نیفتد در قفل

دندانها از دندانها جدا

ومن

بردندانه ها دندانه دندانه دندانه ها رسوا

طبل

نباید می شدم

سینه خراش می خورد

زخم زخم

تا با تو تاک روبرو شوم

تاک به تاک

درهم بدویم

صحاری پهن پیکرتر

بدویم و بهشت بدود

سکندری بخورد

دنیا

آنجایمان نباشد

بدویم و بهشت ازپی

مشتی که می فشردم

محکم

نبض گنجشک دایره در مچ می زد

باز می کردم

و هیچ

از خراش صرفه کو

و از زخم ،

یقه ،

آستین ، خون

هندسه ی موها می آشفت

طبل

رسوا می کوفت

دهانها دیوانه

فقط می توانستم پناه ببرم به خمی از گربه

یادر آوازی خانه کنم

یا بخزم به همان چیزهای از قبل

در همسایگی بهشت

با لبهایی که با نوک زبان خیس

دایره ها را بر هوا

بوس

بوسه ها از گنجشکی به گنجشکی دیگر

پر

من بی نصیب

خانه ام را پیدا می کردم

تا در یک کف دست آینه

تنها گویای یک نصفه سیب

با خودم

با شخص خودم

روبرو شوم

تک به تک